The March of the Penguins/Marsz Pingwinów.

Kamera wprowadza nas w bajeczną historię, w której głównymi bohaterami są pingwiny – niepozorne stworzonka, które cieszą oko swoim pieszczotliwym i puchatym wyglądem. Odkrywamy coś więcej, odkrywamy ciężką wędrówkę, jaką muszą przebyć, po to by przeżyć, po to by przedłużyć istnienie gatunku. Największym wrogiem dla nich będą lody Antarktyki – niebezpiecznego i kruchego kontynentu. Ich życie będzie determinowane przez głód, będzie walką o przetrwanie.

“Marsz Pingwinów”, to nie jest pospolity film dokumentalny (doceniony Oscarem), to przedstawienie części natury przez pryzmat cech ludzkich, co rodzi twór piękny, niesamowity, oddziałujący na emocje człowieka. Mamy tu zderzenie majestatu zimnych lodów z małym elementem natury, jakim jest pingwin. Zawsze gdzieś zepchnięty, żyjący na odludziu quasi-ptak w tym filmie wyniesiony jest na wysoką pozycję.

Wspaniałe widowisko ze świetną muzyką!

Ocena: 9/10

Blow.

Oparta na autentycznych wydarzeniach historia Georga Jung’a. Pod koniec lat 70-tych Jung trafił do więzienia za posiadanie marihuany. Po krótkim pobycie za kratkami w wczesnych latach 80-tych podjął się “wprowadzenia na rynek” nowego narkotyku – kokainy. Obecnie jest jedynym Amerykaninem, który na przemycie narkotyków, współpracy z kartelem z Medellin zarobił miliony dolarów, płacąc jednak za to wysoka cenę.

Spektakularny film opowiadający dosyć ciekawą historię handlarza narkotyków i przemytnika George’a. Johnny Depp idealnie się wpasował do tej roli. Koncepcja kreacji jego postaci sprawia, że widz przyklaskuje szczęściu, kibicuje mu i współczuje niepowodzeniom. Jest z nim na dobre i na złe. Przechodzi z nim wzloty i upadki. Jest to film o marzeniach – niewłaściwych marzeniach. Dobry film z Deppem na pierwszym miejscu. Polecam!

 Ocena: 8/10

Borat – Podpatrzone w Ameryce, aby Kazachstan rósł w siłę a ludziom żyło się lepiej.

Parodia dokumentu wykonana przez komika zwanego Sacha Baron Cohen przedstawiająca Borata, „szóstego co do popularności człowieka” w Kazachstanie i dziennikarza państwowej telewizji, który dla zwiększenia dobrobytu swojego narodu chce u samych źródeł zaczerpnąć wiedzy o kulturze amerykańskiej. Borat pokazuje się zawsze w asyście swojego otyłego producenta, rzuca się znienacka na nowojorczyków na ulicy, aby ich całować na powitanie zgodnie z kazachskim zwyczajem. Udaje mu się też spotykać miłość swojego życia – CJ Parker ze „Słonecznego Patrolu”, czyli Pamelę Anderson. Zamierza poślubić swą boginię w stylu kazahskim (co się wiąże, między innymi z użyciem jutowego worka).

Jest to beczka śmiechu, niewątpliwie, ale pozostawiająca niedosyt. Pod pretekstem podróży, główny bohater na każdym kroku w postaci chamskiego, rasistowskiego i homofobicznego humoru wyśmiewa Amerykę, ludzi, którzy tam mieszkają.

Pod przykrywką satyry wylewa się cała ta niewiedza, duma i buta Amerykanów. Oni we wszystko wierzą, co powie im Borat. We wszelkie zmyślone obyczaje i prawa. Myślą, że tylko Ameryka istnieje na świecie, no i gdzieś tam na wschodzie jest Irak. Po prostu wychodzi na jaw, jak Amerykanie są napuszeni przez swoją ‘poprawność polityczną’. Borat ubiera to w humor. Ale i tak prawda jest gorzka.

Humor w filmie stylizowany jest na ten z “Jackassa” czy “Dirty Sancheza” – niesmaczny, bezkompromisowy, często łamiący pewne granice. Można zrywać boki, ale bez przesady. Są sytuacje ewidentnie pozorowane, ale są też takie, które imitują naturalne zachowania. Najbardziej chyba rozbawił mnie motyw z Pamelą Anderson. Padłem ze śmiechu..

Powtarzam się: Borat, to beczka śmiechu, która wybucha tuż po zakończeniu reklam w kinie. Polecam!

Ocena: 8/10

Queen/Królowa.

W 1997 roku jedna wiadomość wstrząsa brytyjczykami, jest nią tragiczna śmierć Księżnej Diany. Kiedy Królowa Elżbieta II chowając się za murami zamku Balmoral odcina się od mediów, nowo wybrany premier Tony Blair stara się znaleźć wyjście do dialogu między społeczeństwem a królową.

Film jest relacją wydarzeń z życia Królowej Elżbiety II w stosunku do tragicznego wydarzenia, jakim była śmierć księżnej Diany. Jest to jeden z tych filmów, które wpisują się w klasę filmów ze świetną grą aktorską. Tą właśnie była rola Helen Mirren, która wpasowała się do swojej roli, jak dłoń w rękawiczkę. Ogółem dziełko to nie jest czymś porywającym. W skrócie jest przegadany. Sama tematyka otwiera oczy widzowi. Zwraca uwagę na stosunek sfery królewskiej wobec księżnej Diany. Dla mnie, nic specjalnego.

Ocena: 5/10

Pope John Paul.

Film zdecydowanie jest wart obejrzenia. Może nie spełnia oczekiwań pod względem technicznym, tj. brakuje mu płynności, gdyż jest swoistym zlepkiem scen, ale z drugiej strony zasługuje na uwagę jego treść merytoryczna. Świetna rola Jon’a Voight’a i Cary’ego Elwes’a (“Piłka” się kłania). Film jest bardzo dojrzały i dla dojrzałych osób. Mówię dlatego, bo spotkałem się dziś z sytuacją, gdy dwie dziewczyny w kinie, za mną coróż zadawały sobie pytanie: “O co tu chodzi?”. Żeby nie było niedomówień.

Karol: Papież, który pozostał człowiekiem.

“Karol – Papież, który pozostał człowiekiem” jest kontynuacją filmu “Karol – człowiek, który został Papieżem”. Film rozpoczyna się od inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II. Obraz ukazuje pierwsze pielgrzymki papieża, tragiczne wydarzenia związane z zamachem i to jak Jan Paweł II po wyzdrowieniu powrócił do szerzenia Ewangelii.

Film jest przepiękny i nadwyraz wzruszający. Wydaję mi się, że w przeciwieństwie do pierwszej części, pod względem formy, chyba bardziej jest skondensowany. Nie ma takiego rozmachu, jak przy pierwszej części. Co do aktorów, to chylę czoło Piotrowi Adamczykowi, który pokazał mistrzostwo swoją rolą. Oczywiście, niektórych może razić ten feralny dubbing, ale można przymknąć na to oko. “Karol – Papież, który pozostał człowiekiem”, to film o wielkim człowieku, który mimo przeciwności potrafił rozmawiać z innymi, potrafił ich jednoczyć. Film ten stawia wiele pytań, na które każdy powinien odpowiedzieć sobie sam.. Bardzo przejmujący film, który jak najbardziej polecam.